Lang niet slecht! Ik vond vooral het tweede deeltje, allegro moderato, waarin een basso continuo van theorbe en tamboerijn een stemmige ondersteuning vormden voor het emotionele samenspel van de solo-tandartsboor en het my first sony keyboard, erg mooi. De gedragen dodenlitanie, gezongen door het solo-figuurzaagje in het laatste deel, leek mij een diepzinnige doordenking en bewerking van bepaalde motieven uit Mahlers vijfde symfonie.

Ach ja, nu herken ik het pas echt, dat heerlijke ‘tam-ta-tam, ta-ta-ta-tam’ en dan dat verheven koor van apengeluiden dat Waldo zo naadloos wist te versmelten met de uitgelaten trillers van Beethovens oorspronkelijke jeugdwerk, hoe kon ik de invloed die je daarvan hebt ondergaan missen. Maar goed, ik vond ‘Lelylaan’ wel echt mooi!